Cambodja

12/02/2017 – 24/02/2017

Na een vermoeiende bus-trein-tuktuk reis van 35 uur en een stevige discussie met onze Cambodjaanse taxichauffeur arriveerden we eindelijk aan ons hotel in Siem Reap. De deuren bleven echter gesloten… Volgens de uitbater waren we te laat toegekomen om nog binnen te mogen, en die kamer die we online gereserveerd hadden mochten we dus wel vergeten. Gelukkig werden we met open armen ontvangen door zijn buurman-hoteluitbater. Zijn gastvrijheid en goed gevulde frigo deden ons snel onze eerste slechte ervaring in het land vergeten. Na een bezoek aan de gezellige avondmarkt en de beruchte ‘Ankor What? Bar’ waren we helemaal overtuigd dat (S)Cambodia nog een tweede kans verdiende.

We huurden twee elektrische scooters, kochten een duur toegangsticket en begaven ons richting het grootste religieuze tempelcomplex op aarde: de tempels van Angkor. De brandende zon, de schreeuwerige verkopers en een ongelofelijke drukte van een massa luidruchtige (overwegend Chinese) toeristen had een overweldigend gevoel. Het was pas toen we de Preah Khan tempel bereikten dat we echt beseften waar we waren en konden genieten van het moment. Preah Khan is de enige tempel van het complex dat nog grotendeels in de originele staat is gebleven sinds de herontdekking in 1860 toen dit volledig overwoekerd was door de jungle. We klommen over rotsblokken, liepen verloren in het netwerk van kleine gangetjes en schommelden op een grote liaan. Zonder andere toeristen is het hier niet moeilijk je even zelf ontdekkingsreiziger te voelen (of Lara Croft). We spendeerden een volledige dag om bijna alle tempels in het complex te bezoeken en eens de grote massa naar huis vertrokken was konden we nog genieten van een prachtige zonsondergang over de grootste tempel van allemaal, Ankor Wat zelf.


Op zoek naar meer van die zalige rust namen we halsoverkop die avond nog een nachtbus richting Koh Rong. We stapten van de bus over op de ferrie waarbij alles bijzonder vlot verliep en voor we het goed en wel beseften stonden we met onze voeten in het parelwitte zand van een van de mooiste stranden ter wereld (Long Beach) vol ongeloof te kijken naar het heldere azuurblauwe water. En dit op minder dan een dag reizen van een miljoenenstad! Dit is echt een klein paradijs op aarde, voor even nog. Er wordt momenteel druk gebouwd aan een nieuwe haven dat massatoerisme zal mogelijk maken, de palmbomen worden gekapt om nieuwe villa’s op het strand te bouwen en in het water voor het dorp troffen we al meer plastiek dan vissen aan. Het is pijnlijk om toe te kijken hoe dit door slecht beheer op weg is om een zoveelste “Costa Tourista” te worden. We bleven langer dan voorzien en namen vervolgens afscheid van onze reispartner Sam die er om begrijpelijke reden nog even langer van wou genieten, nu het nog kan.


Ons vliegtuigticket naar Maleisië was al geboekt, maar voor we Cambodja zouden verlaten wouden we echt wel meer te weten komen over de recente gruwelijke geschiedenis van het land dat zich afspeelde van 1975 tot 1979. In Phnom Penh bezochten we de Tuol Sleng gevangenis en de Killing Fields van Choeung Ek. Beiden zijn zeer goed onderhouden in een authentieke staat en zijn zelfs uitgerust met Nederlandstalige audiogidsen. De getuigenissen van slachtoffers die de genocide van Pol Pot en de Rode Khmer overleefden en de gruwelijke praktijken die ze beschrijven doen je meer dan eens naar de keel grijpen. De horror die zich hier afspeelde is zo recent en zo tastbaar dat het nog aangrijpender was dan ons bezoek aan Dachau. Het meest angstaanjagende is misschien wel dat dit alles kon gebeuren onder de ogen van het Westen en dat deze oorlogsmisdadigers die verantwoordelijk waren voor de dood van ongeveer 2 miljoen burgers (op een bevolking van 7 miljoen) tot bijna 10 jaar na de feiten nog steeds hun land vertegenwoordigden in de VN-veiligheidsraad. Het doet beseffen dat dit opnieuw kan gebeuren.

Iedereen in Cambodja heeft direct te maken gehad met de gruwelen van het regime maar toch wist het land zich verbazend snel te herstellen. De hoofdstad Phnom Penh heeft ons bijvoorbeeld aangenaam verrast. De oorverdovende drukte van Vietnam was hier niet te vinden, de straten zijn proper en de mensen ontzettend vriendelijk. Het is ook lang niet zo toeristisch als Thailand waardoor je er nog gemakkelijk lekkere lokale gerechten kan vinden en geen toeristen prijzen aantreft op de markt. We vertrokken met een extra koffer vol souvenirs, nieuwe Nikes (9euro!) en een volledig ander beeld van Cambodja, een topbestemming in Zuidoost-Azië waar nog zoveel te ontdekken valt.

 

2 gedachtes aan “Cambodja

  1. Hans

    Vewy nice :-). Die Angkor Wat zal wat vergelijkbaar zijn met Borobudur, boedhistische tempelcomplex in Indonesië. Zeer rustgevend gevoel ter plekke. Jammer dat ze het altijd zo commercieel uitbuiten !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *