Leven als nomaden in Mongolië

24/09/2016 – 12/10/2016

De groene wagonnen zagen er net zo uit als op de foto’s. We keken er al zo lang naar uit om deze beroemde trein te nemen en nu was het eindelijk zo ver. De Transmongolian Express. ‘Ulaanbaatar-Beijing’ stond in grote witte letters geschreven op elke wagon. We lieten het aangenaam warme, drukke, grijze China met haar duizenden indrukwekkende toeristische attracties en lekkere eten achter ons en werden verwelkomt door het koude, rustige, smogvrije Mongolië met niets dan leegte en vettig schapenvlees als delicatesse.

De treinrit duurde 27 uur, maar we hadden een volledige treinwagon voor ons alleen en konden dus in alle rust aan onze reisblog werken. Net toen we wouden gaan slapen op de verrassend comfortabele hardsleepers begon de vier uur durende grensovergang. De treinsporen in Mongolië hebben een andere breedte dan in China, dus werd elke wagon bijna 2 meter omhoog getild om de wielen te vervangen, en dat terwijl iedereen in de trein bleef zitten. Inefficiënt, maar wel heel spectaculair. Bovendien had de grenspolitie ondertussen ruimschoots de tijd om onze pasports en visa te controleren.


Als budget backpacker is Mongolië niet gemakkelijk. Het is een groot land met slechts enkele bezienswaardigheden die amper tot niet te bereiken zijn met openbaar vervoer. Bovendien zijn er buiten de steden enkel off-road wegen waardoor een auto huren en zelf rijden een ware uitdaging is. Daarom kiezen de meeste toeristen voor een geleide tour of het huren van een auto met chauffeur. Voor beiden geldt “hoe meer zielen, hoe goedkoper”.

Na een dag toeristische bureaus en hostels aflopen vonden we twee andere reizigers, een chauffeur en gids die ons wouden vergezellen naar het Golden Eagle Festival in het verre westen van Mongolië. Vier volle dagen spendeerden we al schudden en beven in een oude Russische 4×4 mini-van waarbij de diepe rivieren die we moesten kruisen (geen wegen, dus ook geen bruggen), de enorme gieren, arenden, kamelen, paarden, schapen en geiten voor een welkome afwisseling zorgden in die eindeloze leegte van Mongolië. We keken steeds meer uit naar de avonden waarbij we verbleven bij nomadenfamilies in hun typische gers/yurts (een grote tent die dienst doet als woning). De mensen buiten de stad leven nog echt als nomaden waarbij ze twee keer per jaar met hun kudde beesten verhuizen. Heel de familie woont in één ger en ze leven enkel van eigen dierlijke producten aangezien groenten en fruit kweken in Mongolië een onbegonnen zaak is. Ongezond en arm, maar o zo vriendelijk. We werden telkens verwelkomd met zelfgemaakte melkthee (thee met melk en veel te veel zout) en kaas waarna wij als bedanking een fles vodka overhandigden waardoor, kort samengevat, de taal- en cultuurbarriere al snel minder groot werd.


Eindelijk was het zover! Het Golden Eagle Festival waar we al enkele jaren naar uitkeken. Met de mond-en klauwzeer uitbraak in Mongolië werd het wel even spannend of het festival zou doorgaan, maar de regering verkiest inkomsten boven gezondheid dus was onze vierdaagse rit niet voor niets. Meer dan honderd eagle hunters (‘arend jagers’) kwamen hier in het bergachtige Olgii samen om het tegen elkaar op te neme; arend gehoorzaamheid, boogschieten, geldstuk rapen te paard…Vergeet alle westerse festivalnormen met VIP ruimtes en dranghekken. Hier konden we gewoon tussen de beroemde Kazakhse Eaglehunters lopen, een babbeltje slaan en à volonté close-up foto’s nemen. Het werd een geweldige dag waarbij het te paard jagen met een arend op de arm een beeld is om nooit meer te vergeten. De dag werd afgesloten met een mooi traditioneel Kazakhs optreden met dans en muziek en een verwelkomingsmaaltijd van de Kazakhse familie waar we verbleven. Heel vriendelijk, maar met vuile handen in een gezamenlijke plat vol schapenvlees/vet zitten wroeten is toch zo niet ons ding. Gelukkig hadden we de voorbije dagen heerlijk kunnen eten dankzij de excellente kookskills van onze gidse.


We namen het vliegtuig terug naar Ulaanbaatar en begonnen meteen aan een zoektocht naar nieuwe reispartners om Centraal-Mongolië te ontdekken. Aangezien bij onze vorige gids haar kook-skills omgekeerd evenredig waren met haar gids-skills besloten we enkel een auto met chauffeur te huren. Het vinden van twee andere reisbuddies ging opnieuw heel vlot en dus konden we de dag erop al aanzetten, deze keer met een luxueuze Toyota Landcruiser. Het lang zitten in de auto hadden we wel gehad dus stelden we een route samen waarbij we telkens slechts een halve dag dooreen geschud werden.

Onze eerste bestemming was De Kleine Gobi Woestijn waarbij we de zandduinen te kameel verkenden. De dag nadien konden we gelukkig, na een bezoek aan het grote Erdenezuu klooster met talrijke zingende boeddhistische monniken, onze stijve kameelrijbenen verwennen in de natuurlijke Tsenkher Hotsprings. In een hotspring met drie vrouwen en dat terwijl het sneeuwt. Reinout had het wel naar zijn zin!

De winter was begonnen. Ondanks ons vertrouwen in de de Landcruiser was de vele sneeuw van de voorbije nacht toch te veel om steile hellingen op te raken. Met enige vertraging bereikten we gelukkig toch onze volgende bestemming, de Ulaan Tsutgalan Waterval. De hoge heldere waterval met talrijke ijspegels omgeven door een sneeuwwit landschap deed ons snel weer warm krijgen, maar toch besloten we onze driedaagse paardentrekking naar de ‘Acht Meren’ in te korten naar twee dagen. Ondanks de kou en het continu slaan van de paarden door onze paardengids konden we toch nog voldoende genieten van de prachtige herfstkleuren, het vulkanisch landschap en de heldere riviertjes en bevroren meren. De dag nadien namen we afscheid van ons gastgezin en aangezien we onze chauffeur al enkele dagen geleden hadden uitgewuifd, namen we een publieke bus terug naar de hoofdstad. Ook deze had gelukkig geen probleem met het rijden door de diepe rivieren.

Voor we Mongolië verlieten brachten we nog een bezoek aan het Genghis Khan Horse Statue, het grootste paardenstandbeeld ter wereld (40 meter hoog). Langs de staart klim je omhoog tot op het paard om zo oog in oog te staan met Genghis Khan. Spectaculair, maar zo slecht gelast dat we ons toch niet helemaal veilig voelden. Op naar de beschaafde wereld. Zuid-Korea!

 

2 gedachtes aan “Leven als nomaden in Mongolië

  1. Lander

    “groenten en fruit kweken in Mongolië een onbegonnen zaak is”?!
    Aspect waar je niet direct aan denkt.
    Maakt het feit dat ze daar leven, nog indrukwekkender.

    “elke wagon bijna 2 meter omhoog getild om de wielen te vervangen, en dat terwijl iedereen in de trein bleef zitten”
    De max 🙂
    Even efficiëntie boven alles!

    “geen wegen, dus ook geen bruggen”
    Moet een serieus ‘into the wild’ gevoel opgeleverd hebben.

    Man, man, dat Golden Eagle festival.. Die foto’s! Stikjaloers!
    Zuid-Korea zal een serieuze schok zijn hierna.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *