Myanmar

10/01/2017 – 02/02/2017

“Renardo!”

“Samwise!”

Mag ik u voorstellen aan onze nieuwe reisgenoot Sam, aka Samwise aka Witjen: een oud-klasgenoot van Reinout, onze buurman in Gent en al 13 jaar een van Reinout’s beste vrienden. Na 16 maanden met ons tweetjes te reizen heeft Reinout dus eindelijk terug iemand om pintjes mee te klinken. Santé!


De eerste twintig dagen samen verkenden we het het zuiden en midden van Thailand. Aangezien na Myanmar Noord-Thailand aan de beurt is, zullen we onze Thaise reisverhalen tot dan houden. Nog even geduld…

We besloten vanuit Sukhothai (Thailand) over land naar Myanmar te gaan. Negen uur, vier bussen en een verschrikkelijk slechte taxichauffeur later arriveerden we in het prachtige door karstbergen omgeven Hpa-An. Na een dagje rust en een voedselinfectie voor Sam (welkom in Azië!) was het zover; mijn verjaardag! Echter de muizen in onze kamer snapten het concept ‘verjaardag’ niet goed, ze hadden die nacht naar harte lust gesmuld van de rubber aan mijn bril. De rest van de dag verliep gelukkig wel naar wens. Als ontbijt taart, gevolgd door een nogal ruwe Birmaanse hoofd-nek-rug massage en met een bezoek aan een batcave met 500’000 vleermuizen als afsluiter.

Je kan niet elke dag verjaren, maar de volgende dag was toch even spectaculair. Samen met nog drie andere toeristen boekten we een tuktuk tour die ons de highlights van Hpa-An liet zien. We bezochten vier mooie met stalactieten en kitcherige boeddhabeelden gevulde grotten, maakten een rustig bootritje doorheen de idyllische rijstvelden en bewonderden een bijzondere rots aan het Kuyauk Kalap Monastery. De prachtige watervallen in de buurt konden we echter niet bezoeken, wegens onrusten in dat gebied; de politieke situatie (lokale ethnische groepen onderling – regering – leger) is heel labiel in Myanmar.

Een ijskoude busrit (heeft de airco in de bussen in Myanmar enkel de stand ‘max’?) van zeven uur bracht ons naar Yangon, de vorige hoofdstad en grootste stad van Myanmar. Veel is er niet te beleven, maar deze drukke stad bevat wel de meest heilige boeddhistische pagoda van Myanmar. Er wordt vaak gezegd dat deze de mooiste is van Zuidoost-Azië. Na het bezoeken van honderden tempels het voorbije jaar kunnen we hier zeker mee instemmen. De Shwedagon pagoda is 99 meter hoog, 43 meter in diameter, bevat 6400 diamanten, 83850 juwelen en 4016 gouden belletjes. De vele sloppenwijken in de buurt zullen we maar even vergeten?


In Myanmar zien ze het graag groot, heel groot. Nadat tijdens de militaire dictatuur het hoofd van het leger door een astroloog werd gewaarschuwd voor een buitenlandse aanval werd in 2005 de overhaaste beslissing genomen de hoofdstad te verplaatsen van Yangon naar Naypyidaw aangezien deze meer landinwaarts ligt (die aanval heeft natuurlijk nooit plaats gevonden). Naypyidaw is verre van een toeristische bestemming, maar onze nieuwsgierigheid naar deze surrealistische hoofdstad was te groot. We kregen meteen een déjà-vu gevoel van de hoofdstad van het dictoriale Turkmenistan, Asghabat. Negenvaksbanen met slechts hier en daar een auto, een enorm paleis voor elk ministerie, prachtige wijken met appartementsblokken waar slechts een duizental uitverkorenen mogen in wonen (met elk dak in een ander kleur om zo het beroep aan te geven van de inwonende) en vooral heel veel leegte. Alles was zo ver van elkaar verwijderd dat we wel een taxi moesten huren voor ons dagje in deze spookstad. Naast het bezoeken van de Ouparta Thandi Zedi Pagoda, welke een 15 centimeters kleinere kopie is van de bekende Shwedagon Pagoda in Yangon, werden we omver geblazen door de National Landmark Garden. Een park in de vorm van Myanmar waar je met een golfkarretje al de belangrijkste bezienswaardigheden van het land kan bezoeken. Zelfs de pretparken van het land werden niet vergeten, alhoewel we toch wel even vreesden voor ons leven in die roeste attracties… Het park is slechts zeven jaar oud, maar kent amper bezoekers (10 buitenlandse toeristen per week) en wordt spijtig genoeg totaal niet onderhouden. Wat een geldverspilling. Megalomanie ten top.


Diezelfde avond nog namen we een arctische nachtbus naar de populairste bestemming in Myanmar, Bagan. Ondanks het dragen van AL onze kleren, hadden we inmiddels al twee nachten amper geslapen in die ijskoude bussen, dus brachten we onze eerste twee dagen grotendeels al slapen en eten door. Naast lekker en goedkoop eten bevat Bagan ook de grootste collectie boeddhistische tempels, ruïnes en stoepa’s ter wereld. Met onze gehuurde e-bike verkenden we twee dagen lang deze 2217 gouden, rode, witte en houten tempels. Ze dateren voornamelijk van de 11de-13de eeuw en zijn ondanks de de zware aardbeving in 2016 goed bewaard gebleven. Alhoewel het militaire regime een nogal vrije interpretatie heeft van het concept restoratie, waarbij ze op oude ruïnes gewoon nieuwe tempels bouwen. Dit is dan ook de reden waarom dit 104km2 grootte tempelcomplex niet behoord tot de UNESCO werelderfgoedlijst.

Volledig in tempelmodus bracht een mooie 10 uurdurende bootrit ons naar Mandalay waar Reinout en Sam in de Mahamuni Pagoda gouden blaadjes op een reeds met goud overladen boeddha mochten kleven (vrouwen niet toegelaten) en we na het bewonderen van nog meer tempels konden genieten van een magische zonsondergang op de 1700 trappen hoge Mandalay Hill.


Na al die tempels in Myanmar snakten we naar iets anders. Een lokale pick-up truck volgeladen met mest (je moet er iets voor over hebben om goedkoop te reizen) bracht ons naar het vroegere vakantieoord van de Britten. Pyin U Lwin is naast haar Engelse architectuur en mooie botanische tuin ook het vertrekpunt van een van de mooiste treinreizen ter wereld. We besloten voor het goedkoopste ticket te gaan en konden zo samen met dronken locals al schudden en beven op de houten bankjes de in slechte staat zijnde Burmese spoorwegen ervaren. De adembenemende heuvelachtige omgeving met talrijke dorpjes en het in 1900 gebouwde Goteik Viadukt, een 689 meterslange en 250 metershoge spoorwegbrug, maakten deze 7 uur durende treinrit zeker de moeite waard.

Onze treinrit eindigde in het Hispaw, een klein stadje dat vroeger de hoofdstad was van de Shan Staat in Noordoost Myanmar, totdat het leger de macht overnam. Van de laatste prins van de Shan Staat is er sindsdien geen spoor meer (ontvoerd, vermoord?), maar de overlevende familieleden zijn hem niet vergeten. Sinds november 2016 is er in Myanmar eindelijk geen militaire dictatuur meer, maar een democratie (of toch in theorie). Elke dag tussen 15u en 17u kan je dan ook een bezoekje brengen aan het Shanpleis waar iemand van de vroegere koninklijke familie eerlijk haar verhaal doet over deze zwarte pagina in de geschiedenis. Nieuwsgierig om meer lokale inwoners te ontmoeten en de mooie landelijke omgeving te verkennen, boekten we samen met drie andere toeristen een tweedaagse trekking doorheen talrijke minority villages. Het heuvelachtige landschap met rijstvelden, theeplantages en vooral de vriendelijke inwoners van de kleine dorpjes lieten ons een prachtig en authentiek Myanmar zien dat we niet gauw meer zullen vergeten.


Een nachtbus en voedselinfectie later kwamen we aan in onze laatste bestemming in Myanmar, Nyaung Shwe. Myanmar is verre van bekend voor wijn, de reden waarom konden we in dit dorp ervaren tijdens een wijnproeving in een van de twee wijngaarden van het land. ’s Avonds konden we gelukkig genieten van iets waar de Birmezen wel goed in zijn, namelijk een puppetshow. De echte reden om naar Nyaung Shwe te komen is echter het grote Inle Lake, 20 km lang en op zijn breedst ruim 5 km. Tien uur lang vertoefden we met een bootje op het water tussen de op palen gebouwde dorpen met hun drijvende tuinen. Onderweg bezochten we een lotusbloem-weverij, een rijstwijnbrouwerij, een sigarenfabriek, een botenbouwer en natuurlijk een indrukwekkende tempel. Een topdag!


Ons plan om over land de grens over te steken naar Noord thailand verliep iets moeizamer dan verwacht. Eerst moesten we een onveilige zone zien over te geraken, streng verboden voor toeristen. Van Inle Lake konden we gelukkig een binnenlandse vlucht nemen naar Tachileik. Vanuit het vliegtuigraampje zagen we in deze ‘no-go zone’ enorme ontbossingen, maar wat er voor de rest allemaal gebeurt in dit gebied weet niemand. Het doet je afvragen wat het leger allemaal probeert de verbergen, welke rol ze spelen in het recente geweld tegen de moslims en de succesvolle opiumhandel in de regio. Laat ons hopen dat democratie deze keer een echte kans krijgt. Hopelijk brengt het eindelijk wat veiligheid en welvaart voor de inwoners. Want het zijn de mensen -die hun tradities met zoveel trots in leven houden, maar toch toerisme met open armen ontvangen- die van Myanmar ons meest favoriete land van Zuidoost-Azie maakten. In Tachileik staken we de grens over naar Thailand met geweldige herinneringen en een koffer vol traditionele souvenirs. We komen terug Myanmar ;-).

4 gedachtes aan “Myanmar

  1. Samwise

    Renardo, Leslyn,

    Bedankt voor de fantastische reis samen! Onvergetelijke momenten om te koesteren, en die me altijd zullen bijblijven.

    Tot snel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *