Nepal

17/10/2016-11/11/2016

Ik kijk naar beneden. Dat had ik beter niet gedaan. Ik voel me duizelig. Ik inhaleer de koude lucht zo diep mogelijk, focus op het smalle pad en ga door. Er is een 500 meters diepe afgrond aan mijn linkerzijde en een afbrokkelende rotswand aan mijn rechterzijde. Mijn hartslag is veel te hoog en mijn ademhaling te zwaar, ook al gaan we met een slakkengangetje vooruit. We zijn op weg naar het hoogste meer ter wereld op een hoogte van 5014 meter, omgeven door besneeuwde bergtoppen, gletsjers en zeer lage zuurstofdruk. We zijn in de Himalaya in Nepal, het dak van de wereld.


Dit is hoe we er geraakten. Na een 19 uur durende overstap in de Kunming luchthaven namen we onze laatste vlucht met China Eastern Airlines. Opnieuw met vertraging waardoor we gedurende 45 minuten boven de Kathmanduvallei cirkelden alvorens de toestemming te krijgen om te landen. Eerlijk gezegd vonden we dit allesbehalve erg want het uitzicht was prachtig. Nepal bevat 8 van de 14 bergen hoger dan 8000 meter, en vanuit het vliegtuigraampje konden we de hoogste van allemaal bewonderen, de Mount Everest.

In onze eerste twee dagen in de Nepalese hoofdstad hielden we ons bezig met het benodigde papierwerk voor het verkrijgen van een Indisch visum. Ondanks de mooie omgeving, is Kathmandu ook gekend voor het drukke verkeer en slechte luchtkwaliteit. Dus waren we op dag drie al op weg naar Chitwan Nationaal Park in Sauraha.

Spijtig genoeg zochten we op de verkeerde plek voor zuivere lucht. In Sauraha leven er enorm veel olifanten in gevangenschap. Deze dieren moeten veel te hard werken en worden heel vaak mishandeld. Wij weigerden dan ook elke toeristische activiteit met olifanten. Bovendien produceren deze enorme beesten een grote hoeveelheid mest die dan continu wordt verbrand (samen met plastiek en ander afval) met als gevolg een bijna permanente toxische sluier over de stad en het nationaal park.

Op een ietwat heldere dag trokken we met een lokale gids het park in op zoek naar wildlife te beginnen met korte krachtige veiligheidsinstructies. “Als je beer ziet, in groep gaan staan, als je neushoorn ziet, achter boom verstoppen, als je tijger ziet… probleem”. Met enkel een houten stok in de hand leidde de gids ons doorheen de jungle en het lange gras. Tegen de middag hadden we al een krokodil aan de rivier gezien, twee kuddes Axisherten, een groep Makaken en verschillende bloedzuigers van onze benen getrokken. We namen een lunchpauze aan de favoriete rustplek van de ster van het park, de Indische neushoorn. Reinout ving al snel een glimp op van dit twee ton zware dier. Mijn bril is blijkbaar aan vervanging toe want ik kon de neushoorn maar niet spotten in al dat hoge gras. Dus bracht de gids me dichter en dichter bij het immense dier, tot op 10 meter afstand. Geen boom in de buurt om ons achter te verstoppen indien deze wilde bullozer genoeg zou hebben van kleine nieuwsgierige mensjes. Gelukkig sliep hij vredevol verder. Iets later wees de gids op enkele bomen die roken naar tijgerurine met verderop een verse voetafdruk van een Bengaalse tijger. Het bleef gelukkig/spijtig genoeg enkel bij een voetafdruk.

Hunkerend naar meer van dit adrenaline gevende dier-spotten boekten we een kanotour de volgende ochtend. Op dertig minuten tijd zagen we krokodillen voorbijzwemmen en een gigantische neushoorn aan de rivieroever genietend van het verse water. Geen bril nodig deze keer!


We haalden onze goedgekeurde Indische visa’s op in Kathmandu en (het oorverdovende lawaai en de vervuiling negerend) genoten van de culturele highlights van de stad. We beklommen honderden trappen naar de hoogste tempel van Kathmandu (Swayambhu Temple), we wandelden in wijzerzin rond de door Unesco erkende Great Buddha Stupa met de gezangen van mediterende monniken op de achtergrond, we bezochten de overblijvende tempels op Durbar square welke grotendeels verwoest werden door de aardbeving van 2015 en we kregen het even moeilijk bij het zien van de rituele Hindoe crematies aan de heilige Ganges rivier (Moon tempel).


Er stond ons nog één ding te doen in Nepal, de Annapurna Circuit bergwandeling. Een 8 uur durende busrit bracht ons van Kathmandu naar Pokhara waar, na het verkrijgen van onze trekking permits en het huren van warme jassen en slaapzakken , een overvolle oorverdovende levensgevaarlijke lokale bus ons op 6 uur tijd naar Besisahar bracht. Vervolgens bracht een 8 durende oncomfortabele jeeprit ons tot aan het startpunt van onze 10daagse trekking in de Himalaya. We vertrokken in Chame op 2700 meter hoogte en stegen de eerste dag meteen een extra 1000 meter. De tweede dag sloeg ik mijn enkel lichtjes om en kreeg Ik lichte hoogteziekte symptomen (hoofdpijn, moeilijk ademen, hoge hartslag). We besloten dus een dag te rusten in het bergdorpje Manang. Volledig gewikkeld in onze warmste kleren gingen we naar een basic cinema in het dorp, zittend op Yakhuiden keken we naar de filmklassieker ‘7 years in Tibet’. We herbekeken onze planning met Peter (een vriendelijke leuke Amerikaan die van in het begin met ons meewandelde) en enkele dokters. De beste manier om de Thorung La Pass (5416 meter) veilig over te geraken is door eerst het Tilicho Meer te bezoeken (5014 meter). Dit geeft je lichaam meer tijd om zich aan te passen aan de hoogte. Zo gezegd zo gedaan. Het was de eerste keer dat we boven de 5000 meter wandelen (de laatste keer dat we zo hoog waren hadden we extra zuurstof en een parachute bij de hand). Op deze hoogte is er slechts 50% van de zuurstofdruk van op zeeniveau. Het was een zware beklimming en de wind was ijskoud, maar het meer was adembenemend. Het Tilicho Meer is heilig voor de Nepalezen, dus ook al is het perfect zuiver, ze zullen er niet van drinken. Des te meer voor de sneeuwluipaarden die hier leven. De hoogste bergpas ter wereld op 5416 meter oversteken ging inderdaad een stuk gemakkelijker nu we al wat aan de hoogte waren gewend, maar helemaal hoofdpijnvrij verliep het toch niet. Na de bergpas daalden we nog een anderhalve dag af doorheen de mooie Mustang provincie en de meest winderige vallei ooit.

Na 10 dagen stappen in de bergen voelde het goed om terug in Pokhara te zijn, eindelijk een warme douche en water zonder chloorsmaak (we zuiverden het bergwater met chloortabletten). De besneeuwde bergtoppen bleven zichtbaar vanuit onze hotelkamer. Ze zien er scherp en gevaarlijk uit, maar niet langer meer een vreemde voor ons. Ik ben bang dat deze bergen verslavend werken. Nepal, we komen zeker terug.

3 gedachtes aan “Nepal

  1. Lander Vander Linden

    “verschillende bloedzuigers van onze benen getrokken”
    Doet me spontaan aan een Rambofilm denken 🙂

    “zittend op Yakhuiden”
    Vrij dik tapijt waarschijnlijk.

    Behalve de tijgerurine, geen sneeuwluiparden gespot?

    Veel plezier in Indië!

  2. Nils Geerinck

    Hejhej

    wauw! Da’s altijd het eerste wat in me opkomt als ik jullie avonturen lees! En dan nog es wauw bij de foto’s! Knap wat jullie allemaal doen!

    en super bedankt voor het leuke kaartje!! zo wijs dat je een kaartje gestuurd hebt 🙂 you made us happy 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *