Week 6 – Iran

Dag 36: zaterdag 10 oktober 2015
10 000 KM: ESFAHAN

Onze leidraad bij het reizen van Georgië tot Kazachstan is het Lonely Planet reisboek (met dank aan Bert en Paulien die hun boeken aan ons uitlenen). Bij de top 16 ervaringen in Iran staat op nummer 1 ‘ontmoet de mensen’. Daar was de rondleiding in Tabriz en het trouwfeest het levende bewijs van. Op nummer 2 staat de indrukwekkende Naqsh-e Jahan Square in Esfahan; onze bestemming voor vandaag.

Na een zeven uur durende rit konden we genieten van dit prachtig verlicht Aladin-achtige plein. Op dit tweede grootste plein ter wereld vind je de mooie blauw betegelde Masjed-e Shah moskee, de Masjed-e Sheikh Lotfollah moskee, grote fonteinen, veel souvenirwinkels en een tiental paardenkoetsen die je een ritje rondom het plein aanbieden. We ontmoetten er een man van Mashad, een van onze volgende bestemmingen. Hij stelde meteen voor om ons daar een rondleiding te geven, dus wisselden we contactgegevens uit. Als afsluiter kochten we in een van de souvenirwinkeltjes een doos ‘Gaz’; een van de lokale specialiteiten bestaande uit een soort nougat op basis van saffraan en pistachenoten.

Bij het zoeken naar een geschikte slaapplaats op een wegparking werden we gestopt door politie. Ze wouden echter enkel vragen of alles naar wens was. Wat een verschil met Bosnië! Met 10000 kilometer op de teller vonden we een parking op vier uur rijden van Yazd.


Dag 37: zondag 11 oktober 2015
YAZD

’s Morgens stopten we in een winkeltje om water en fruitsap te kopen. De overvriendelijke verkoper was zo enthousiast om europeanen te zien dat hij weigerde ons geld te aanvaarden. De vriendelijkheid in Iran kent geen grenzen.

Vandaag bezochten we de nummer 3 van de Lonely Planet, namelijk de stad Yazd. We volgden een wandelroute startend aan het indrukwekkende Amir Chakhmaq Complex waaronder zich een bazaar bevindt met als specialiteit jigar (gegrilde lever). Daarvoor pasten we toch maar. Vervolgens leidt de route naar het oude Yadz, wat volgens Unesco een van de oudste steden op aarde is. Het doolhof van kleine straatjes bestaat uit 2000 Qajar-era huisjes, welke gemaakt zijn van zongedroogde aarden bakstenen. Op vele daken staat er een badgir-torentje, een oud systeem van airconditioning waarbij zelfs het kleinste briesje in de kamer wordt gezogen.

In Yazd vonden we voor het eerst een cafeetje met internet. Het trage gecensureerde internet waarbij onder andere Facebook en Skype geblokkeerd worden, maakte van het plaatsen van een blogbericht een opdracht voor volhouders.

’s Avonds zochten we een restaurantje op waar er Indisch werd geserveerd, een welkome afwisseling voor de vele Kebab en falafel van de voorbije weken.

De nacht brachten we door op een parking iets buiten Yazd.


Dag 38: maandag 12 oktober 2015
DASHT-E KAVIR DESERT

Buiten de vele witte Sedans van Iraanse makelij zijn er in Iran nog drie andere types voertuigen; brommers van 125cc met ruimte voor het hele gezin, blauwe pick-up trucks die ALLES kunnen vervoeren en oldtimer Mercedes tientonners zonder roetfilter. En als je echt in de mode wil zijn, zijn van kleur veranderende koplampen een must.

Toen we ‘s morgens een foto wouden nemen van een van de geparkeerde Mercedes vrachtwagens vol meloenen, voelde de vrachtwagenchauffeur zich zo gevleid dat hij ons meteen een meloen cadeau deed. Terug een gezonde dag!

Vandaag trokken we naar de Iraanse Dasht-e Kavir desert. Één rechte baan omgeven door het lege, beige en droge woestijnlandschap. Waw, dat hadden we nog nooit gezien! Maar al snel begon dit te vervelen. Gelukkig zorgden de vervallen dorpjes en de kamelen (camelus dromedarius) op het midden van de weg geregeld voor wat entertainment. We zagen zelfs eens een kudde van 100 kamelen.

We voelden de temperatuur gevoelig stijgen. Wat een geluk dat we hier niet in de zomer zijn. Dan kan de temperatuur oplopen tot 65°C. Het dragen van de hoofddoek en lange mouwen werd mij te veel. Ik werd misselijk van de warmte, dus zochten we een beetje schaduw op (een hele uitdaging in de woestijn). Nu beklaagden we het ons toch wel dat we geen auto met airconditioning hadden gekocht.

In de woestijn worden heel wat jeeptours georganiseerd. Dus bij het zien van een van de jeeptracks, kon niemand ons nog tegenhouden om het te proberen met onze Fabia. Heel ver raakten we niet, maar ver genoeg om er in alle rust te kunnen overnachten.

Op 15 meter van de auto installeerden we onze tafel en stoeltjes om lekker te koken. Nog nooit ben ik op een plek geweest die zo muisstil was. Wat een bijzonder gevoel om ergens helemaal alleen te zijn.  Of dat dachten we toch… Opeens hoorden we iets aan de auto, twee oogjes sprongen uit het raam. Met de nieuwe maan was het onmogelijk om ook maar iets te herkennen in het donker. We wisten ook helemaal niet welke dieren hier leven. Gevaarlijk of niet? Al slaan op onze potten en pannen begeefden we ons naar de auto om een zaklamp bij de hand te nemen. Onze nieuwsgierigheid was zo groot dat we snel een plan uitdokterden. We plaatsten de rest van ons eten op de grond en kropen in de auto. Zo konden we alles goed observeren. Het duurde niet lang of het mysterie was opgelost. Drie woestijnvossen! Ongelofelijk, op 1 meter van onze auto! Opeens zaten we in het midden van een natuurdocumentaire. De vossen waren zo hongerig dat ze vergaten dat wij er waren, dus konden we ze urenlang observeren. Eens we goed internet hebben plaatsen we zeker een filmpje online. Beloofd!

Update: het filmpje vind je hier.

De kamelen en woestijnvossen is niet het enige indrukwekkende aan de woestijn. Aangezien er bijna nergens verlichting te bespeuren valt is de sterrenhemel adembenemend. Zeker met de nieuwe maan van deze nacht.


Dag 39: dinsdag 13 oktober 2015
FARAHZAD 1

De vroege ochtendzon deed ons de frisse woestijnnacht gauw vergeten en veranderde onze auto al snel in een oven. Na een klein uur rijden arriveerden we in het minidorpje Farahzad met enkel twee ho(s)tels, kamelen en heel veel zand. Dus ideaal om te relaxen. We verbleven in de Barandaz Lodge (vol pension voor  31 euro p.p) met traditionele kamers, propere douches met warm water, westerse toiletten en en een gezellige binnentuintje. Eten gebeurde op een groot Iraans tapijt samen met al de andere hotelgasten. Heel gezellig! ’s Avonds konden we proeven van huisbereid heerlijk kamelenvlees, wat best te vergelijken valt met ons Belgisch stoofvlees.

Na het bewonderen van de prachtige sterrenhemel vleiden we ons zo comfortabel mogelijk neer op het Iraanse tapijt in onze kamer.


Dag 40: woensdag 14 oktober 2015
FARAHZAD 2

Gisteren kameel eten, vandaag kameel rijden. Samen met een ander jong koppel uit Zwitserland huurden we vier kamelen van een lokale boer. Gedurende een uur durende wandeling begeleide hij ons doorheen de vele zandduinen. Een unieke ervaring die ik zeker nog eens wil doen, maar dan liefst een langere rit.

Samen met Felix, een jongeman uit Zwitserland die alleen de wereld rond reist, gingen we terug op zoek naar onze slaapplaats van maandag. Na ons zelfgemaakt diner van tonijn met bonen en meloen lieten we wat restjes over en verstopten we ons in de auto. Na een kwartier wachten kwam de eerste woestijnvos voorzichtig op inspectie. Na het vele eten van maandag hadden de vossen niet zo een grote honger en durfden ze geen risico’s te nemen. Dus ons National Geographic moment was niet zo lang. Na het uitwisselen van verhalen bij een kampvuur kroop Felix in zijn tent en wij in de auto. Ik was echter niet tevreden met de paar minuten vos die we gezien hadden, dus bleef ik bijna heel de nacht wakker om ze verder te observeren. Missie voltooid.


Dag 41: donderdag 15 oktober 2015
11 000 KM: ZIEK 

In Khür namen we afscheid van Felix. We zouden zeker proberen om in Australië nog eens af te spreken.

Vandaag begonnen we aan een 800 kilometer lange rit naar Mashhad. Al snel werd ik ziek; misselijkheid, buikpijn, hoofdpijn en geslagen van de warmte. Dus zochten we snel een slaapplaats, opnieuw in de rustige woestijn.


Dag 42: vrijdag 16 oktober 2015
KĀSHMAR + NEISHABUR

Na een 12 uur durende diepe slaap voelde ik me al een heel stuk beter. De zoektocht naar ontbijt op een vrijdag, een rustdag in Iran, was echter geen groot succes. Tot een groep mannen ons allemaal tegelijk wou helpen. Via ons Point-it boekje vol foto’s konden we duidelijk maken dat we op zoek waren naar brood. Een van de mannen sprong op zijn brommer en begon wild te zwaaien, hieruit begrepen we dat we hem moesten volgen. Na een 10 minuten durende race, snelheidslimieten kennen ze niet in Iran, bereikten we de enige bakkerij in de omgeving die zijn deuren opent op vrijdag. We kregen meteen twee broden en ons geld weigerden ze aan te nemen.

We hadden nog heel wat kilometers te gaan tot in Mashhad. Toch konden we niet aan de verleiding weerstaan om een tussenstop te maken in Kāshmar. Een parking met honderden auto’s en er naast een park vol tentjes waar gezinnen volop genoten van een uitgebreide picknick trok onze aandacht. Iets verderop zagen we de reden voor deze bijeenkomst; een grote prachtige moskee deed dienst als pelgrimsoord.

Ongeveer een maand geleden stelden we vast dat er een gat zat in onze linker achterband. Sindsdien heeft Reinout al heel wat beenspieren gekweekt door elke ochtend de band op te pompen met een voetpomp. Ondanks de vele positieve effecten van ochtendgymnastiek besloten we naar een garagist te gaan voor een nieuwe binnenband. Bij het betalen kregen we een verbaasde blik naar ons geworpen. Hij haalde snel de rest van zijn familie erbij om het bankbiljet, blijkbaar een nieuw ontwerp, te bestuderen. “Bank?” vroegen ze synchroon. Uitleggen dat het van ons ezeltje kwam zou te ingewikkeld geweest zijn, dus knikten we uitbundig ja. Na het vragen van ons telefoonnummer, lieten ze ons toch maar vertrekken.

’s Avonds arriveerden we in Neishabur, de geboorteplaats van de bekende dichter Omar Khayyam. Na het bezoeken van de overroepen Khayyam’s Tomb, bestelden we een pot thee om te bekomen van de lange autorit.

Dan restte ons enkel nog de zoektocht naar avondeten. De kermis met avondmarkt was heel gezellig, maar in tegenstelling tot de vele eetkramen in België, was er hier geen eten te bespeuren. Op weg naar de wegparking waar we zouden overnachten vonden we gelukkig nog een eetgelegenheid waar ze falafels verkochten.

6 gedachtes aan “Week 6 – Iran

  1. Marek

    Hi Leslyn!

    Thanks a lot for your great diary. At least one knows what you are doing on your travels when the lazy boyfriend of yours does not write anything! Too bad I have to read you through the google translate. Still better than nothing.

    I am quite surprised that the Skodillac is still holding together. Even the stupid lights are not broken yet. It is trully impressive!

    Anyway, have get back to work now (anyone of you would like to switch your day on the way for a day in the office?), so keep posting, stay safe and have fun!

    Give the man a kiss for me!

    😛

  2. Marjan & Peter

    Jullie hebben vele groetjes van meme! Ik print de blog af voor haar, tegen volgend jaar zal het een heel boek zijn☺ Ze is onder de indruk van Iran! En wenst jullie nog veel plezier, en jullie moeten ook voorzichtig zijn 😁

  3. Elke Allebaut

    Hey Leslyn en Reinout, we hebben juist jullie blog van de afgelopen weken gelezen. Wat een avontuur! Geniet van elkaar en jullie prachtige wereldreis! Groetjes, Elke & Alexis

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *