Week 7 – Vanuit Iran naar Turkmenistan

Dag 43: zaterdag 17 oktober 2015
MASHHAD

Als een haan die zijn kippen wekt, werden we om vijf uur wakker door het gezang van de Imam. Al vroeg vertrokken we richting de meest religieuze stad van Iran. Hiernaast bleek het ook de meest conservatieve stad te zijn. We waren nog maar net in Mashhad of een man kwam duidelijk maken dat westerlingen hier niet welkom zijn volgens hem. Ik kon nog net op tijd opzij springen toen hij naar ons spuwde. Iets verderop kwam een vrouw mij er op wijzen dat mijn haren niet helemaal bedekt waren. Wat een verschil met het vriendelijke progressieve Iran van de voorbije weken.

Het Shrine Complex of Haram-e Razavi maakt van Mashhad het belangrijkste pelgrimsoord van Iran. Het complex is een stad op zich met moskeeën, fonteinen, musea en de emotionele climax van elke Mashhad pelgrimstocht, de Holy Shrine’s Golden Dome waarin Imam Reza begraven ligt. Als toerist mag je enkel binnen onder begeleiding van een gids, en dan nog mag je niet alles bezoeken.. Nog niet bekomen van de vernedering lieten we het Shrine Complex links liggen.

We besloten onszelf te verwennen in een traditioneel Iraans restaurant geadviseerd door Lonely Planet. Na een lange zoektocht, waarbij we onderweg opbotsten op een aantal anti-Amerikaanse posters, bleek het restaurant niet meer te bestaan.

Poging drie om iets leuks te doen in Mashhad lukte wel; het proeven van de lokale specialiteit Maajun; een heerlijke mix van geplette walnoten, pistachenoten, ijscrème, melk, banaan en honing.

Terug op krachten zetten we aan richting de grens met Turkmenistan. Onderweg stopten we bij een bakkerij om een brood te kopen. We gaven de man 30000 Rial (€0.80, in Iran ben je snel miljonair) en kregen 10 broden in de plaats! We zouden in ieder geval niet verhongeren de komende dagen.

’s Avonds vonden we nog een wegparking waar we in alle rust konden bekomen van de toch wel bewogen dag. Op onze reis kwamen we al heel veel straathonden tegen. Ook op deze parking liep een veel te magere lieve hond. Ik geef aan elke zwerfhond die mijn baan kruist iets te eten, maar deze hond had het echt getroffen; een volledig blik casoulet. Plicht vervuld.


Dag 44: zondag 18 oktober 2015
RICHTING GRENS MET TURKMENISTAN

De nachten worden steeds kouder, wat het slapen in de auto steeds uitdagender maakt. Om ons op te warmen bestelden we bij het winkeltje aan het tankstation een kopje thee. De man aanvaardde pas na lang aandringen ons geld. Voor we vertrokken wou hij nog snel een foto met ons. Het aantal Iraniërs die met ons op de foto willen is haast niet meer bij te houden.

De rit naar de Turkmeense grens was korter dan verwacht. Dus zat er niets anders op dan de rest van de dag te rusten en de bijzondere Iraanse reiservaring neer te schrijven. “If travel is the most rewarding when it surprises, then Iran might be the most rewarding destination on Earth” (Lonely Planet 2012). Veel mensen hebben een negatief beeld over Iran, terwijl de weinigen die er effectief geweest zijn er zo lovend over zijn. Dus wouden we het met onze eigen ogen zien om zo komaf te maken met de vele vooroordelen. Natuurlijk is het grensgebied met Afghanistan, Pakistan en Irak te mijden, maar over de rest van Iran niets dan goed. We maakten kennis met een land dat klaar is voor verandering. We spraken met heel veel Iraniërs die niet blij zijn met de huidige situatie. Ze weten dat het anders kan, dat meer vrijheid mogelijk is. De gecensureerde televisie en internet wordt door velen omzeild, vodka vind je onder vele tafels, de fashionistas interpreteren de kledingsvoorschriften heel open en er werd ons verteld dat slechts 2 tot 10% van de jongeren vrijwillig een hoofddoek draagt. Als die grote verandering er komt, hoop ik dat de Iraniërs hun eindeloze vriendelijkheid en gastvrijheid behouden. Want ‘meeting the people’ is mijn nummer 1 ervaring in Iran.


Dag 45: maandag 19 oktober 2015
GRENS IRAN-TURKMENISTAN

Om 9u stonden we klaar voor alweer een frustrerende grensovergang-dag. We hadden opnieuw met dezelfde organisatie afgesproken dan twee weken geleden om onze auto uit Iran te krijgen zonder Carnet de passage. Na drie kwartier te wachten begon onze ongerustheid te te nemen en besloten we toch eens de bellen naar de baas van de organisatie. Binnen het kwartier stond een van zijn mannetjes bij ons om ons te helpen. Oef, vandaag was nog niet de laatste dag van onze reis.

Vier uur later lieten we Iran achter ons en stond ons de grenspost van Turkmenistan te wachten. Aangezien we in de Turkmeense ambassade in Brussel al smeergeld hadden moeten betalen voor het bekomen van onze visa, vreesden we voor de corruptie in dit land. Dit bleek echter totaal onterecht te zijn. Aan de grens hing een telefoonnummer uit waar je kan naar bellen om corruptie te melden. Na een anderhalf uur van het ene bureau naar het andere gestuurd te worden (wat een efficiënte!), konden we ook deze grenspost achter ons laten.

Al snel arriveerden we in de meest bijzondere stad van Centraal-Azië of misschien wel van heel de wereld, het surrealistische Ashgabat. Als je de gigantische hoeveelheid smog wegdenkt, dan is rondlopen in deze hoofdstad als in een droom. Elk gebouw bestaat uit wit marmer al dan niet met gouden accenten en is mooi verlicht, er zijn meer fonteinen dan in Las Vegas, de gigantische parken met standbeelden van de leider zijn prachtig onderhouden, vuile auto’s zijn bij wet verboden en elke 20 meter staat er iemand een lantaarn te verven (in wit en goud), een fontein te kuisen, kapot marmer te vervangen of een standbeeld te schrobben. We hoefden nog net onze voeten niet te vegen voor we de straat op gingen.

’s Avonds lieten we ons verwennen in een restaurant waar we overladen werden met heerlijke Chinese gerechten. En Reinout kon genieten van zijn eerste bier in twee weken tijd.

Wildkamperen en dus ook overnachten in de auto is verboden in Turkmenistan. Toch waagden we het ons om ons te parkeren in een donker hoekje op de parking van een volgeboekt hotel. Het al zittend slapen in de auto was verre van comfortabel, maar toch een betere optie dan dat we ons zouden blauw betalen aan een slecht onderhouden en veel te dure hotelkamer (minstens €60/kamer).


Dag 46: dinsdag 20 oktober 2015
ASHGABAT

Het was ons gelukt om ongemerkt de nacht door te komen. Enkel de vrouw die ’s morgens de parking kwam vegen keek verbaasd op toen we slaperig en in onnatuurlijke houding uit de auto stapten.

Om 8 uur stonden we al in het Independence Park in Berzengi, een grote wijk aan de rand van Ashgabat. De ochtendwandeling liet onze verkrampte spieren al snel terug normaal functioneren. In het grote park was opnieuw elk gebouw, monument en fontein in het marmer. Ook de schilders en schoonmakers waren al druk in de weer.

Aan het monument van onafhankelijkheid deed het leger zijn uiterste best om de wissel van de wacht zo spectaculair mogelijk te maken (9u). De geweren met bajonetten vlogen alle kanten uit. Hierna volgde een uitgebreide inspectie van de uniformen. Zelfs een ‘bad hair day’ werd niet getolereerd.

Een van de opmerkelijkste gebouwen in het park is het Altyn Asyr Shoppingcentre van acht verdiepen. Dit piramidevormige winkelcentrum is op zichzelf een fontein, wat het volgens sommige bronnen de grootste fontein maakt van de wereld. Bovendien is er op het bovenste verdiep een restaurant met een prachtig panoramisch uitzicht.

De beroemde Independence Square in het centrum van Ashgabat konden we spijtig genoeg niet bezoeken aangezien deze was afgesloten wegens voorbereidingen voor Independence Day op 27 oktober.

In de namiddag lieten we ons volledig gaan in een supermarkt. We moesten genoeg eten en drinken inslaan om de komende dagen in de woestijn te overleven. Geladen vertrokken we richting de Karakum desert, waar we na het eten van onze overschot aan chinees eten een koude nacht tegemoet gingen.


Dag 47: woensdag 21 oktober 2015
KARAKUM DESERT: DARVAZA GAS CRATERS

We waren nog maar net wakker of er kwam een man op een moto aangereden. Heel argwanend zei hij een aantal zinnen in het Turkmeens. Uit zijn lichaamshouding konden we afleiden dat we ons maar beter zo snel mogelijk uit de voeten maakten.

Klaarwakker vertrokken we richting de Darvaza Gas Craters; een van de hoogtepunten van onze reis. In 1971 vonden geologen bij olieboringen een grot gevuld met aardgas. De grot onder de boortoren stortte in waardoor een gat ontstond met een diepte van 20 meter en een diameter van 70 meter. Om de verspreiding van giftige gassen tegen te gaan besloten de onderzoekers om het gas in brand te steken. Ze gingen er vanuit dat het vuur na een aantal dagen-weken vanzelf zou doven. De krater brandt nog steeds, met een grote invloed op het broeikasgaseffect tot gevolg.

Wat een geluk dat we gisteren een voorraad eten en drinken hadden gekocht, want onderweg kwamen we niets of niemand tegen. Enkel wij versus het slechte wegdek vol gaten. Blijkbaar gebruikt Turkmenistan al zijn olie-inkomsten voor het onderhouden en verder uitbouwen van het perfecte Asghabat, zodat er voor de rest van het land geen geld meer over is.

Na een paar uur rijden kwamen we een aantal theehuisjes tegen. We bestelden een pot thee en vroegen de weg naar de Darvaza Gas Craters. Ze zeiden dat het onmogelijk was om te voet naar de kraters te gaan. Voor 40 dollar zouden ze ons met hun 4×4 jeep tot daar brengen. Maar dan kennen ze ons nog niet! Op naar het volgende theehuisje. Opnieuw vonden ze onze onderneming amper haalbaar. Toen de man merkte dat we het echt wel meenden wees hij in de richting van de woestijn. Meteen namen we ons kompas erbij en keken op hoeveel graden de man zijn vinger hield (als je vanuit Ashgabat komt, stoppen aan het voorlaatste theehuis dat gelegen is naast het roze theehuis en vandaar 100°).

Let’s go! Geladen met eten, drinken, een tent, slaapzakken, warme kleren voor ’s nachts en een kompas begonnen we aan onze tocht door de zandwoestijn. Onderweg zagen we kevers, een adder of slang, een hagedis en een woestijneekhoorn.

Na een kleine twee uur stappen kwam een gasgeur ons tegemoet. Ongelofelijk! Het was ons gelukt! En het is gewoon nog spectaculairder dan dat ik het me had voorgesteld. We waren vroeger gearriveerd dan verwacht dus konden we in alle rust vliegeren (genoeg wind, joepie!), een kampvuur maken, eten enzovoort. Onze tent zetten we wel iets verderop achter een heuvel aangezien het te lang inhaleren van de gassen je heel ziek kunnen maken.


Dag 48: donderdag 22 oktober 2015
RICHTING GRENS MET OEZBEKSTAN

Ondanks al onze warme kleren hadden we ‘s nacht amper geslapen door de kou. De tocht richting de auto ging dus iets moeizamer. Totdat we opeens een kamelenbot zagen liggen. Mijn lichaam vulde zich met adrenaline. We begonnen aan een zoektocht naar de andere beenderen. We vonden er nog redelijk veel, dus kon ik de dierenarts in mij niet meer bedwingen de kameel te reconstrueren. Natuurlijk moest het skelet mee, dus zwaar geladen zetten we onze trektocht, weliswaar aan een trager tempo, verder.

De rest van de dag reden we richting de grens met Oezbekistan. De slapeloze nacht had echter zijn tol geëist. Toen we aan een tankstation ons laatste Turkmeense geld wouden uitgeven aan de ongelofelijk goedkope benzine (€0,25/l) liep er toch iets mis met ons logisch denken. Na het vullen van onze jerrycans bleek dat we niet genoeg geld meer hadden om de benzinetank te vullen. Verder geen commentaar.

Door het slechte wegdek kwamen we pas om 22u toe aan de grens. Na het eten van een blik tonijn met erwtjes en rijst waren we blij dat we terug in ons eigen bedje konden slapen.


Dag 49: vrijdag 23 oktober 2015
GRENS TURKMENISTAN-OEZBEKISTAN

Als je op reis gaat naar Turkmenistan ben je verplicht om een (veel te dure) toeristische tour te boeken. Continu achter een gids aan huppelen is echter niets voor ons, dus gingen we op zoek naar een manier om dit te omzeilen. Bij een transitvisum is een gids niet nodig op voorwaarde dat je niet met de auto bent (dus gewoon niet vermelden bij de visumaanvraag) en dat je binnen de vijf dagen het land uit bent.

Dus stonden we op dag vijf terug aan een grensovergang. Zowel de Turkmeense als de Oezbeekse grensposten braken hun hoofd over hetzelfde nooit eerder geziene probleem; de kamelenbotten. Ze konden maar niet begrijpen wat er zo interessant is aan een kamelenbot. Toen ik ze uitlegde dat ik dierenarts ben en dat wij in België geen kamelen hebben, begon hier en daar al iemand begrijpend te knikken. Turkmenistan hadden we overtuigd! In Oezbekistan werd de dierenarts van het leger erbij gehaald. We kregen een heel duidelijke ‘nee’ naar ons geworpen. Ontgoocheld zette ik me kwaad aan de kant zodat ze konden verder gaan met de inspectie van de bagage. Een van de hogere pieten van het leger vond het niet kunnen dat ze een toerist ongelukkig hadden gemaakt. “Welcome to Uzbekistan!!! How are you?” Toen hij merkte dat dat me niet opbeurde gaf hij aan de rest de orders om ons te laten gaan, MET de kamelenbotten!

De grensovergang had in totaal 3u30 geduurd. Hoog tijd om aan te zetten richting Khiva. Blijkbaar heeft ieder land zo zijn typische voertuigen. In Oezbekistan zijn dat witte Chevrolet busjes en ezelskarren.

Na 10 dagen in de auto slapen hadden we toch wel nood aan een beetje luxe, dus boekten we een hotelkamer (€22 per kamer inclusief ontbijt). We konden er ook onze dollars wisselen aan de wisselkoers van de zwarte markt, hierdoor maakten we 52% winst. Genoeg om eens lekker te gaan eten in een Oezbeeks restaurant.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *