Zuid-Korea en DMZ

13/10/2016 – 16/10/2016
Vier jaar geleden werd ik samen met 12 andere studenten van over heel de wereld geselecteerd om een aantal maanden als onderzoeker te werken in Cambridge. Nu we ons zo dicht bij Zuid-Korea bevonden wou ik dan ook een bezoekje brengen aan mijn beste vriendin van toen, Bohae. Aangezien latere vluchten allemaal 200 euro duurder waren, hadden we slechts vier dagen om Zuid-Korea te verkennen, maar met ‘een local’ als gastvrouw was dit geen probleem.

De met skyscrapers gevulde hoofdstad Seoul vol heerlijke klasse restaurants, vijf sterren hotels, winkels met de nieuwste snufjes, dure prijzen en een uitstekend transportnetwerk maakte het moeilijk te geloven dat we nog in Azië waren. De ‘over the top’ gangnam regio (je kent het liedje gangnam style wel) is zeker de koploper en dus echt wel spectaculair. Er is spijtig genoeg ook een keerzijde van de medaille bij dit welvarende land. In Zuid-Korea draait alles rond perfectie en prestatie en het heeft dan ook het hoogste zelfmoordcijfer ter wereld. Middelbare scholen beginnen om 9u en eindigen pas om 23u waarna je nog aan je huiswerk moet beginnen en plastische chirurgie van het gezicht is de normaalste zaak van de wereld… Er bestaat wel psychologische hulp, maar wanneer vind je daar nog de tijd voor?


Twee andere regio’s die ons zeker konden bekoren waren de Namdaemun Market en de Insa-Dong regio. De Namdaemun Market is de grootste markt van Korea en bestaat uit tientallen gezellige straten met ontelbare kraampjes. Insa-Dong bevat ook vele souvenirwinkels, maar met meer nadruk op traditionele producten. Koppels in oude traditionele kledij zien rondlopen is hier geen rariteit. Na al het winkelen zochten we de rust op in een cafeetje. Het Dog Cafe. Met 30 honden die maar al te graag aandacht kregen was er van rust niet veel sprake, maar aan ontspanning en plezier geen gebrek.


Wat het meeste indruk heeft nagelaten tijdens ons kort bezoek aan dit fascinerende land is de recente/huidige Koreaanse oorlogsgeschiedenis. Dit werd fantastisch uitgelegd in het War Memorial Museum, het mooiste en meest interactieve museum dat we ooit hebben gezien. Er is zelfs een 4D cinema aanwezig!

De geschiedenis in een notendop. Na WOII werd Korea bevrijd van de japanse bezetting en ontstond er onenigheid tussen het communistisch gezinde noorden en het democratische zuiden. De UN kwam met de oplossing om Korea te verdelen in twee landen. Maar in 1950 viel Noord-Korea met de steun van Rusland en later China onaangekondigd Zuid-Korea binnen. Met de steun van de UN kon Zuid-Korea gelukkig stand houden. Drie jaar later was er nog steeds geen winnaar, dus werd er besloten tot een wapenstilstand (maar geen vredesakkoord) met de vorming van een demilitarized zone tussen beide landen. Al snel bleek dat Noord-Korea zich hier niet aan hield. Er werden ondertussen al vier ondergrondse tunnels ontdekt die van Noord naar Zuid lopen en er zijn er hoogstwaarschijnlijk nog veel meer die nog ontdekt moeten worden. Noord-Korea ontkent natuurlijk alles en wil door het zwart kleuren van de tunnels doen geloven dat het over steenkoolmijnen gaat, maar de vele wapenopslagruimtes (en geologische studies) in de tunnels liegen niet…

Met genoeg geschiedkundige achtergrond boekten we de dag nadien een tour naar deze beruchte demilitarized zone. Na een bezoek aan het Imjingak Park ter nagedachtenis van de miljoenen slachtoffers kregen we de kans om in een van de tunnels te lopen, 73 meter onder de grond, 2 meter hoog en 1,65 kilometer lang. Foto’s nemen was niet toegelaten, dus je zal ons moeten geloven dat het heel indrukwekkend en aangrijpend was. Nog niet bekomen van de gruwelijke feiten begaven we ons naar het Dora observatory vanwaar we met verrekijkers de noorderburen konden zien. Natuurlijk wil Noord-Korea niet laten zien hoeveel armoede en hongersnood er heerst en al zeker niet de gruwelijke werkkampen waar burgers (en soms buitenlandse toeristen) zonder gegronde reden worden naartoe gestuurd. Dus bouwden ze net aan de grens een propaganda stad met hoge (lege) appartementgebouwen en luide propagandamuziek. We sloten de dag af met het bezoeken van het Dorasan Station. De Zuid-Koreanen hopen nog steeds op een hereniging met hun noorderburen, dus bouwden ze dit splinternieuwe treinstation vlakbij de grens; waarbij ze hopen dat het ooit verbinding zal maken met het noorden.

In onze vier overvolle dagen in Zuid-Korea hebben we veel bijgeleerd over de cultuur, geschiedenis en het lekkere eten. Het is een fascinerende vakantiebestemming, maar te duur voor een budgetbackpacker (wij konden gelukkig verblijven bij Bohae (superbedankt!)). Op naar het goedkope Nepal!

2 gedachtes aan “Zuid-Korea en DMZ

  1. Lander Vander Linden

    “Middelbare scholen beginnen om 9u en eindigen pas om 23u”
    Geschift.. Over naschoolse opvang hoef je je zo wel geen zorgen te maken.

    Chapeau dat er per land dat bijdroeg een aparte ‘bedankingspaal’ te zien is.
    Die bol/wereldhelften (?) boven die 3de tunnel: staat die symbolisch voor het verenigen van beide Korea’s of is het gewoon het met beton overdekken van die toegang om te vermijden dat er iemand zou doorkomen?

    Treinstation met vermelding ‘richting Peyongyang’ snoert je wel de mond..
    Qua ontvoeren en opsluiten van mensen, aanrader is het boek ‘A Kim Jong-Il Production’ (http://www.goodreads.com/book/show/22537682-a-kim-jong-il-production). Vertelt het verhaal van 2 ontvoerde Zuid-Koreanen, maar geeft terzelfdertijd ook een beeld van de quasi dictatoriale beleidsgeschiedenis in Zuid (!) -Korea.

    Veel plezier in Nepal!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *